Krabbels van Abby

In hoeverre kun jij je nog goed herinneren hoe het voelde toen je ziek, zwak of beroerd was? Wat dat betreft ben ik gezegend met een slecht geheugen. Ik ben bijzonder snel vergeten hoe ellendig ik me voelde vorige week. Het was niet fijn, maar heeft geen emotionele open wond achtergelaten. De euforie van herstel was bovendien vele malen groter en het is veel beter om dat gevoel bij je te houden.  Ik ben dan ook goed opgeknapt na de tweede kuur. Ons gezinnetje had een redelijk normaal weekend met zwembad bezoekjes en andere waterpret. Ik sport en fiets weer en weet mijn yogamatje goed te vinden. Ik heb zelfs discipline om dagelijks ademhalingsoefeningen te doen. Er is nog meer positief nieuws; ik heb een prachtig lijntje van vier dagen niet eten én het eten smaakt de afgelopen dagen zo lekker, dat is een groots cadeau. Dit komt ook door ontzettend lieve mensen die voor ons hebben gekookt! En ik heb er nóg een goede eigenschap bijgekregen; ik word onpasselijk van teveel suiker. Gewoo...

Hoera! Na vier dagen misselijk te zijn geweest, is het nu over! Man, man, man misselijkheid is niet te onderschatten. Het enige positieve eraan is dat het geen pijn doet. Verder ondermijnt het elke vorm van eten, drinken en bewegen. Ik lag dus als een lamme tak op bed. Op advies van het ziekenhuis besloot ik nóg meer medicatie in te nemen tegen misselijkheid, maar om darmellende te voorkomen moest ik daarvoor wel een sachetje aanlengen met water en dagelijks achteroverslaan. Ik vond het de grap van de dag om dat voor te schrijven aan iemand die nog geen slok water kon binnenhouden!  Op advies van mezelf en kanker.nl besloot ik aan de slag te gaan met gember en wietolie. Dat hielp! En die laatste zorgde voor een stikleuke dag 🤣🤣. In mijn zoektocht naar misselijkheid remedies vond ik een aantal fijne Facebookgroepen. Ik vond een grote Colontown in de VS, een enorme community, puur en alleen over darmkanker. Uiteraard doen ze daar van alles anders. Op de Nederlandse FB pagina besloo...

Afgelopen week was er weinig te melden op kankergebied, want alles ging gewoon 'lekker'. Tobian was jarig, we hadden een kinderfeestje, er was volop waterplezier met de kids en we hadden een heerlijk rustig weekend. Ik zat weer op de racefiets, de range of motion van mijn rechterarm was weer volledig (na de operatie van de port-a-cath) dus ik kon al mijn yoga-oefeningen weer uitvoeren. Zo fijn. Op deze mooie maandagochtend mag ik me weer melden bij het oncologisch dagcentrum voor mijn tweede kuur. Het is enorm zuur om je weer goed, fijn & gezond te voelen en vervolgens weer af te dalen naar ziekte en ellende. En daarbij niet zeker te weten welke ellende ik deze tweede kuurweek mag ontvangen. Weer koorts? Haaruitval? Hand- en voetgevoelloosheid? Misselijk?  Het allerergste is bewust weten dat je last kan krijgen van bijwerkingen. Ziek worden an sich is niet zo erg, maar dit van te voren weten is enorm onplezierig. Het is een onheilspellende zware wolk die al daags tevoren bo...

De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf.  Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de tel...

Al twee dagen loop ik met een heuptasje waar mijn 5FU chemokuur aanhangt. Die druppelt langzaam naar binnen en mijn lijf merkt daar wel wat van. Ik ben wat misselijk & moe. Sinds gisterenmiddag ben ik een emotioneel wrak. Somber, verdrietig en heeeel erg veel zelfmedelijden😅. De 'waarom ik'-vraag heb ik gisteren in mijn eentje proberen op te lossen afgewisseld met volledige afsluiting van de buitenwereld door toch TikTok te re-installeren op mijn telefoon. Grote fout. Vanochtend weer direct verwijderd van mijn telefoon. Ik weet het, ik heb een probleem.  Daarbij kreeg ik op dag 1 direct dexamethason in mijn infuus tegen de misselijkheid, maar dit medicijn is een soort speed en zorgde voor een mega manische maandag gevolgd door een slapeloze nacht.  Ik kan nog alles eten en god-zij-dank smaakt koffie vooralsnog goed. Ik eet voldoende groente en fruit en let op met suiker, maar een volledig vegan macrobiotisch rechtsdraaiend dieet ga ik niet volgen, dat houd ik toch niet vo...

Een oncologisch dagbehandelingcentrum is een van de meest pretentieloze plekken die ooit bezocht. Iedereen hier heeft zich meester gemaakt aan volledige overgave. Het is een heerlijke werkplek, ik heb gewoon mijn laptop meegenomen om Duckies te kleuren. En wat te schrijven. Ik druppel al ruim vijf uur.  De ingetogen houding geldt ook voor de verpleegkundigen. Hoewel zij in het dagelijks leven vast extroverte en outgoing mensen zijn, hebben ze hier geleerd de rust te bewaken, nergens van de in de stress te schieten en alles te nemen zoals het is. Maar vergis je niet. Het is hier een geoliede machine, met een strakke planning en een lopende band aan chemokuren.  Er hebben veel mensen kanker joh...er hangen hier gemiddeld 60 personen per dag aan een kuurtje... Ik voel me nederig. Een mensenleven is ook maar een mensenleven. Ik ben ook maar gewoon één mens van die vele miljarden op aarde. Een leven is niet persé meer of minder dan die van de ander. Ik zit deze ochtend naast een ma...

  Terwijl iedereen afgelopen vrijdagmiddag zijn of haar laatste werk e-mail wegtikte, kinderen van school haalde of een snelle boodschap deed voor het avondeten, lag ik op een operatietafel. Ik was in de kundige handen van een vaatchirurg die een mooie incisie onder mijn sleutelbeen maakte en een klein metalen kastje in mijn borstspier plaatste.  Een port-a-cath (PAC) is een kastje met een zelfsluitend membraan waaraan een slangetje zit die in een bloedvat ligt. Met (helaas nog wel) een injectie door de huid prikt de verpleegkundige straks zo door het membraan om de chemotherapie in mijn bloedbaan te brengen, in een ader die overigens rechtstreeks naar het hart leidt. Op de operatietafel hoorde ik dat chemotherapie direct in het hart gegeven wordt. Dat had nog niemand mij verteld. Het bloed stroomt namelijk het snelst dichtbij je hart, waardoor de chemotroep snel & efficiënt door het lichaam wordt rondgepompt, zonder direct veel schade aan te richten.  Met voldoende p...