Krabbels van Abby

Ze zeggen dat erover praten helpt in het verwerkingsproces. Dat kan zo zijn, maar na een week lang slecht nieuws vertellen, begon ik het enorm beu te raken. Ik begon mezelf beu te raken. Ik begon zelfs mijn eigen positiviteit en optimisme beu te raken. Wat denk ik wel, positief zijn over chemotherapie. Het komt wel goed?! Hoe kan ik dat nou weten?  Daarbij komt dat iedereen zich helemaal kapot schrikt als je zegt dat je kanker hebt op je 41e. Zo moest ik een aantal keer de ander geruststellen en zeggen dat het allemaal wel goed komt. Het doet mijn energielevel geen goed. Het zuigt als een malle. Ik was helemaal leeg afgelopen weekend en wilde alleen nog maar Netflixen of Disney plussen (het allerliefst eigenlijk Tiktokken, maar die heb ik van mijn telefoon gehaald anders zou ik niet meer slapen).  Vandaag nam ik voor de tweede maal afslag 43 oncologie voor een verpleegkundig gesprek. Ik heb nu officieel een chirurg, een oncoloog, een casemanager, een verpleegkundige en een ver...

Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Ook in het gewone leven. Het werd woensdag na dinsdag, de zon kwam op, de kinderen werden iedere ochtend om 6:30 wakker, ik deed boodschappen en kookte en werkte tussendoor. In het kankerleven (oei da's een vervelend woord, die gebruik ik niet meer) waren er vervolgafspraken en verschillende 'coming outs'.  Op een gegeven moment moet je de omgeving toch vertellen wat er met je aan de hand is. Het resulteerde in een doodstille vrouwenvoetbal kleedkamer (wat uniek is kan ik je zeggen) en een volledige overstroming aan appjes van mede-studenten van de deeltijd opleiding docent Nederlands. Ik vind groepsapps fijn en handig, maar ben er nog steeds niet uit of dat een goede manier is om vervelend nieuws te verspreiden. Maar helaas kon het nu even niet anders. Ik neem mezelf wel voor om in de toekomst zoveel mogelijk persoonlijk of telefonisch te vertellen hoe het met me gaat.  Iedere persoon reageert anders op het nieuws dat ik darmkanker h...

Gisteren stonden er een hele reeks ziekenhuisafspraken gepland. Uiteindelijk waren we vier uren binnen de witte muren van het Amphia in Breda. Vier uur! Buiten scheen de zon en zag je de lente eindelijk opbloeien. Het is niet eerlijk... Het Amphia is een prettig ziekenhuis; een enorm gebouw met maar liefst 250 afdelingen (routes), wat je zeker 5000 stappen oplevert aan het eind van de dag, ongeacht je aanleiding van bezoek. De 500m van de parkeergarage naar de ingang is al bijna 700 stappen... Er is een grote centrale gang waar een enorme laat-me-met-rust sfeer hangt, want niemand wil daar graag bekenden tegenkomen. De wachtruimtes heten ontvangstruimtes, want dat klinkt minder saai en vervelend. Gelukkig zijn die ontvangstruimtes ruimtelijk en bieden ze goede privacy. Ik kon me goed verdekt opstellen bij afdelingen als bloedafname, radiologie en chirurgie. Ik vind het wel fijn dat niet iedereen aan mij kan zien dat er enorme tumor in me groeit.  Er is één afdeling waar de anonimit...

Een aantal maanden geleden meldde ik me bij de huisarts voor een bobbel in mijn buik. Hij vermoedde een navelbreuk of lipoom en verwees me door naar een internist. Die was niet direct ongerust, maar plande toch een CT scan in. Na deze scan gingen alle alarmbellen af. Er volgde een Coloscopie (ja zo'n ellendig onderzoek in de darmen) en op een mooie dag in mei ontving ik een onwerkelijke diagnose: 'de massa in uw buik is een tumor met kwaadaardige cellen. Deze is vastgehecht aan de dikke darm, mevrouw u heeft darmkanker'. Die zag ik niet aankomen! Darmkanker is toch iets voor mensen van middelbare leeftijd zoals Ruud de Wild of André van Duin!  'Mijn' kanker is een grote, langzaam groeiende tumor (hij kan er al wel 10 jaar zitten) met vooralsnog geen uitzaaiingen. Dit is goed nieuws in de K wereld. Dat wil zeggen, deze vorm van kanker is te behandelen! Nou hoera! Er volgt eerst chemotherapie en daarna een darmoperatie. Driewerf hoera! 😵‍💫 Momenteel zit ik in de fas...