Krabbels van Abby

  De nasleep van een complexe buikoperatie is langer dan ik had gedacht. Niet de pijn noch de darmen zorgden voor ongemak. Nee, het was weer die maag. Weer die misselijkheid. Mijn maag heeft er tien dagen over gedaan om weer volledig op gang te komen. Geloof me, dat waren tien lange, onzekere en frustererende dagen. Bijvoeding was noodzakelijk, dus kreeg ik net voor het weekend een darmsonde; voeding direct naar de dunne darm. Fantastisch, kreeg ik nog een slang in mijn neus... Dit zorgde wel voor beterschap; mijn maag draaide zich een keertje om, maakte een kickstart en begon ineens weer eten te verteren. Daags erna volgde een magisch moment. Mijn maaghevel mocht eruit!!  En dan gaat het ineens snel. Van een droog beschuitje naar gewoon ontbijten, koffie drinken (oh man wat lekker na drie weken), een warme maaltijd en als laatste avondmaal een kip kebab broodje😋😋😋  De veer- en geneeskracht van het lichaam is ongelooflijk. Mijn mentale kracht strompelde daar heel langz...

Inmiddels is het anderhalve week na mijn operatie. Zondag 13 augustus onderging ik met redelijke spoed een transversum resectie; het volledige middengedeelte van mijn dikke darm is verwijderd (inclusief tumor en verstopping) en vervolgens heeft de chirurg het overgebleven linker- en rechtergedeelte weer aan elkaar gehecht. Ik heb nog voldoende darm over, die 20 centimeter kan ik prima missen.  Verder zijn de aangedane lymfeklieren verwijderd, waarvan één gigantische 3cm-klier die flink zat te klieren. Mijn buikvlies is gecontroleerd op kankeractiviteit en dat bleek 0%. Een zeer succesvolle operatie uitgevoerd door gouden chirurgenhanden.  Ik verbleef een nacht op de IC waarbij pijn zich afwisselde met roze olifanten (door hele fijne pijnmedicatie). Ik verhuisde vrij snel met een heerlijke morfinepomp naar de afdeling oncologische chirurgie. Dit is mogelijk nog een ergere plek dan route 43. Hier zijn de mensen echt ziek. Al was ik vóór de operatie de allerziekste van de hele ga...

Vijf dagen later. Infuus eraf, infuus er weer aan. Maaghevel eraf en helaas maaghevel er weer in. Opluchting dat zondag de tumor en lymfeklieren eruit zijn. Maar er is veel ongemak en (hoe menselijk) ongeduld om goed te herstellen.  Lief bezoek, mooie kaarten en bloemen. Dank jullie wel! Het helpt. Alle steuntjes in de rug zijn welkom.  Intussen is Radio 2 mijn vertrouwde radiostation. En een rollator mijn nieuwe vriend om me letterlijk weer op de been te helpen! 

Hier zit ik dan. Naast mijn lieve Abby op de IC. Het voelt wat overdreven en erg 2023 om direct iets op internet te zetten als je koud 3 uur geleden van de operatie tafel komt. Maar als iets ervoor zorgt dat je met jezelf bezig bent, dan is het wel een blog schrijven, aldus Abby.   Deze morgen was het spoed. Om 8.55 uur werd ik gebeld met beeld door Abby en de chirurg. Opereren kon niet langer wachten. "Hoe ver wonen jullie van het ziekenhuis?" Eén kwartiertje zei ik terwijl ik me al aan het aankleden was. Voor de deur van de buurman trok ik mijn sokken aan en vroeg of hij even op de kinderen kon passen totdat mijn zus kwam.  Er moest met spoed geopereerd worden omdat de darm te verstopt zat en de pijnklachten verergerden. In de rij voor de operatiekamer gingen 2 keizersnedes voor (nieuw leven krijgt ook voorrang natuurlijk). De 3e keizersnede werd gelukkig door de chirurg tegengehouden, zodat Abby eindelijk om 12 uur geopereerd werd. Man man wat heeft ze het goed volgeho...

Daags na mijn blog over de positieve voortgang van mijn kuren werd ik vreselijk ziek. Karma is a b*tch.  Ik kreeg vreselijke darmkrampen en de misselijkheid kwam in alle hevigheid opzetten. In het weekend leek ik op te knappen, maar afgelopen dinsdag hebben we toch gebeld met het ziekenhuis. Daar werd vandaag duidelijk dat ik een verstopping heb in m'n darmen. Misschien dat Nijntje, Peppa Big of Kikker zich daar verschuilt. Wat het ook is, het mag van mij verdwijnen. Er zijn verschillende oplossingen, waaronder ook opereren. Ik wacht nu op de afdeling chirurgie die mijn casus gaat bespreken. Hopelijk hoor ik vandaag meer en anders morgen. Het pad naar genezing wordt alleen maar kronkeliger met hogere bergen en afslagen naar plaatsen die helemaal niet interessant zijn.  Het ziekenhuis verblijf op zich is prima. Een fijne privé kamer met uitzicht over Breda. Ik word enorm goed verzorgd en het is lekker rustig. Bovendien hebben ze hier fijne pijnstilling! Maar de foto zegt genoeg...

De foto is een afbeelding van twee kinderboeken speciaal voor kids die in aanraking komen met kanker. De eerste is 'Grote Boom is Ziek'. Grote Boom moet iemands moeder voorstellen aan een chemo-infuus met vallende blaadjes en dorre takken. Ik heb nog steeds nachtmerries van deze afbeelding en heb er logischerwijze ook nog nooit uit voorgelezen. Ik ben zo blij dat mijn bijwerkingen meevallen! Goed, ik heb dagen van misselijkheid gehad, mijn smaak en reuk is anders, ik ben in de rui als een golden retriever (heb gelukkig nog voldoende haar), maar voorzichtig terugkijkend valt het best mee. Het leukere boekje ernaast is Chemo-Casper die boze kankercellen weghapt. Hoppa!  Mijn kids zijn wel bezig met mijn ziek-zijn, ze zijn zorgzaam en soms bezorgd. Ze doen lieve dingen zoals sinaasappelsap maken en ontbijtjes op bed brengen! 😍😍 Verder praten we er zeker over, maar we proberen er nuchter en 'normaal' mee om te gaan. Mama is nu ziek en wordt straks gewoon weer beter. Zo is...