Dag 1 chemokuur

-


Een oncologisch dagbehandelingcentrum is een van de meest pretentieloze plekken die ooit bezocht. Iedereen hier heeft zich meester gemaakt aan volledige overgave. Het is een heerlijke werkplek, ik heb gewoon mijn laptop meegenomen om Duckies te kleuren. En wat te schrijven. Ik druppel al ruim vijf uur. 

De ingetogen houding geldt ook voor de verpleegkundigen. Hoewel zij in het dagelijks leven vast extroverte en outgoing mensen zijn, hebben ze hier geleerd de rust te bewaken, nergens van de in de stress te schieten en alles te nemen zoals het is. Maar vergis je niet. Het is hier een geoliede machine, met een strakke planning en een lopende band aan chemokuren.  Er hebben veel mensen kanker joh...er hangen hier gemiddeld 60 personen per dag aan een kuurtje...

Ik voel me nederig. Een mensenleven is ook maar een mensenleven. Ik ben ook maar gewoon één mens van die vele miljarden op aarde. Een leven is niet persé meer of minder dan die van de ander. Ik zit deze ochtend naast een man van ruim 30 jaar ouder en die baalt als een stekker van zijn kanker. Hij staat nog vol in het leven, zegt ie. Hij wil nog zoveel doen. Hoe moet ik me dan niet voelen, denk ik....

Het hoogtepunt van de dag was absoluut exact om 12uur. Toen kregen alle telefoons hier tegelijk de NL Alert (eerste maandag van de maand!) Er was een ogenblik van wilde paniek bij alle verpleegkundigen; hoe kunnen alle patiënten nu tegelijk het loodje leggen? Maar iedereen had het snel door, lol alom. 

Als bijwerkingen so far heb ik een trillend ooglid en een loopneus. Da's te doen hè. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Twee weken thuis!

-
Afbeelding
Zo! De operatie is achter de rug. En toen was ik ineens weer thuis.  Thuis gaat het goed! Nadat ik alle spullen weer op z'n plek had gelegd in de eerste week (van kinderkleren tot boeken, bestek en schoenen; werkelijk alles was gaan wandelen in huis...heel gek) en de discussies over opvoeding en huishouden waren gladgestreken in de tweede week, keerde een gewoon gezinsleven langzaam terug. En daarmee ook rust.  De overgang tussen overleven en weer gewoon leven bleek toch best groot. Doorbikkelen om te overleven kan ik wel. Met een doel voor ogen. Gaan en niet teveel nadenken. Eerst chemokuren, dan een operatie en klaar. Zo is het verdorie ook precies gegaan (nou vooruit met een kleine tuimel nèt voor de finishlijn).  Maar daarna. Dat had ik nog helemaal geen aandacht gegeven of over nagedacht.  Vorige week had ik een gesprek met mijn oncologe. Ze was verrast door mijn fitte verschijning. Het werd wederom een chaotisch en rommelig gesprek. Gelukkig namen we het gespre...
Meer lezen

Twee werelden

-
Afbeelding
Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Ook in het gewone leven. Het werd woensdag na dinsdag, de zon kwam op, de kinderen werden iedere ochtend om 6:30 wakker, ik deed boodschappen en kookte en werkte tussendoor. In het kankerleven (oei da's een vervelend woord, die gebruik ik niet meer) waren er vervolgafspraken en verschillende 'coming outs'.  Op een gegeven moment moet je de omgeving toch vertellen wat er met je aan de hand is. Het resulteerde in een doodstille vrouwenvoetbal kleedkamer (wat uniek is kan ik je zeggen) en een volledige overstroming aan appjes van mede-studenten van de deeltijd opleiding docent Nederlands. Ik vind groepsapps fijn en handig, maar ben er nog steeds niet uit of dat een goede manier is om vervelend nieuws te verspreiden. Maar helaas kon het nu even niet anders. Ik neem mezelf wel voor om in de toekomst zoveel mogelijk persoonlijk of telefonisch te vertellen hoe het met me gaat.  Iedere persoon reageert anders op het nieuws dat ik darmkanker h...
Meer lezen

Slagveld!

-
Afbeelding
De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf.  Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de tel...
Meer lezen