PAC & Parkfeest

 

Terwijl iedereen afgelopen vrijdagmiddag zijn of haar laatste werk e-mail wegtikte, kinderen van school haalde of een snelle boodschap deed voor het avondeten, lag ik op een operatietafel. Ik was in de kundige handen van een vaatchirurg die een mooie incisie onder mijn sleutelbeen maakte en een klein metalen kastje in mijn borstspier plaatste. 

Een port-a-cath (PAC) is een kastje met een zelfsluitend membraan waaraan een slangetje zit die in een bloedvat ligt. Met (helaas nog wel) een injectie door de huid prikt de verpleegkundige straks zo door het membraan om de chemotherapie in mijn bloedbaan te brengen, in een ader die overigens rechtstreeks naar het hart leidt. Op de operatietafel hoorde ik dat chemotherapie direct in het hart gegeven wordt. Dat had nog niemand mij verteld. Het bloed stroomt namelijk het snelst dichtbij je hart, waardoor de chemotroep snel & efficiënt door het lichaam wordt rondgepompt, zonder direct veel schade aan te richten. 

Met voldoende pijnstillers ben ik die avond gewoon naar het Parkfeest in Oosterhout gegaan, dat was een welkome afleiding. Afgelopen weekend was stralend & fijn & rustig met een heerlijke bbq bij vrienden, meer Parkfeest en een ochtendritje naar de bioscoop; onze kids wilden zo graag nog een keer naar de Super Mario Film. 

Maar nu op deze zondagavond sta ik strak van de zenuwen. Ik zou het liefst nu naar Schiphol rijden, een vlucht boeken en letterlijk heel hard weg vluchten. Ik zou onder een palmboom in Fiji willen zitten. Ik zou door de straten van New York willen lopen. Ik zou me zorgeloos zorgen willen maken over een maandag met werk, luizenpluizen of 'wat zullen we nu weer eens eten'. Ik zou lekker met Thijs over het fijne weekend willen babbelen. Ik zou... ik zou...ik zou alles wel willen. Alles behalve een chemokuur.