Steunpuntjes

-

Hoera! Na vier dagen misselijk te zijn geweest, is het nu over! Man, man, man misselijkheid is niet te onderschatten. Het enige positieve eraan is dat het geen pijn doet. Verder ondermijnt het elke vorm van eten, drinken en bewegen. Ik lag dus als een lamme tak op bed.

Op advies van het ziekenhuis besloot ik nóg meer medicatie in te nemen tegen misselijkheid, maar om darmellende te voorkomen moest ik daarvoor wel een sachetje aanlengen met water en dagelijks achteroverslaan. Ik vond het de grap van de dag om dat voor te schrijven aan iemand die nog geen slok water kon binnenhouden! 

Op advies van mezelf en kanker.nl besloot ik aan de slag te gaan met gember en wietolie. Dat hielp! En die laatste zorgde voor een stikleuke dag 🤣🤣.

In mijn zoektocht naar misselijkheid remedies vond ik een aantal fijne Facebookgroepen. Ik vond een grote Colontown in de VS, een enorme community, puur en alleen over darmkanker. Uiteraard doen ze daar van alles anders. Op de Nederlandse FB pagina besloot ik mijn uiterst treurige verhaal te delen (echt joh, als ik het teruglees vind ik mezelf heul zielig). 

Ik verwachtte er weinig van, maar het lotgenoten zoeken & samen delen werkt echt. Dan krijg ik 'geef niet opjes' van mensen die hetzelfde meemaakten! Zo fijn. En ook goede tips, bijvoorbeeld andere medicatie tegen misselijkheid. Berichtjes van totaal andere aard geven me ook energie. Dat is wellicht wat ongepast, maar ik kan er niks aan doen. Het zijn verhalen van mensen die er nog erger aan toe zijn dan ikzelf. Tja sad but true, maar als ik lees dat iemand richting chemokuur #28 gaat, na drie jaar vechten met uitzicht op niks denk ik, ach het valt wel mee bij mij...

Ik besef me daarbij direct dat iedereen zijn eigen, individuele strijd levert tegen deze ziekte. En dat iedereen daar hulp en steun bij nodig heeft zoals op social media, maar zeker ook in het dagelijks leven. Nou, dat heb ik deze week wel gehad! Kindjes werden gehaald & gebracht, er werd gekookt & opgepast en Thijs is mijn superheld 😘. Ik krijg enorm veel lieve berichtjes en nog steeds bloemen! Daar ben ik enorm dankbaar voor. 


Foto: vorige week zat ik nog lekker op de racefiets! 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Twee weken thuis!

-
Afbeelding
Zo! De operatie is achter de rug. En toen was ik ineens weer thuis.  Thuis gaat het goed! Nadat ik alle spullen weer op z'n plek had gelegd in de eerste week (van kinderkleren tot boeken, bestek en schoenen; werkelijk alles was gaan wandelen in huis...heel gek) en de discussies over opvoeding en huishouden waren gladgestreken in de tweede week, keerde een gewoon gezinsleven langzaam terug. En daarmee ook rust.  De overgang tussen overleven en weer gewoon leven bleek toch best groot. Doorbikkelen om te overleven kan ik wel. Met een doel voor ogen. Gaan en niet teveel nadenken. Eerst chemokuren, dan een operatie en klaar. Zo is het verdorie ook precies gegaan (nou vooruit met een kleine tuimel nèt voor de finishlijn).  Maar daarna. Dat had ik nog helemaal geen aandacht gegeven of over nagedacht.  Vorige week had ik een gesprek met mijn oncologe. Ze was verrast door mijn fitte verschijning. Het werd wederom een chaotisch en rommelig gesprek. Gelukkig namen we het gespre...
Meer lezen

Twee werelden

-
Afbeelding
Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Ook in het gewone leven. Het werd woensdag na dinsdag, de zon kwam op, de kinderen werden iedere ochtend om 6:30 wakker, ik deed boodschappen en kookte en werkte tussendoor. In het kankerleven (oei da's een vervelend woord, die gebruik ik niet meer) waren er vervolgafspraken en verschillende 'coming outs'.  Op een gegeven moment moet je de omgeving toch vertellen wat er met je aan de hand is. Het resulteerde in een doodstille vrouwenvoetbal kleedkamer (wat uniek is kan ik je zeggen) en een volledige overstroming aan appjes van mede-studenten van de deeltijd opleiding docent Nederlands. Ik vind groepsapps fijn en handig, maar ben er nog steeds niet uit of dat een goede manier is om vervelend nieuws te verspreiden. Maar helaas kon het nu even niet anders. Ik neem mezelf wel voor om in de toekomst zoveel mogelijk persoonlijk of telefonisch te vertellen hoe het met me gaat.  Iedere persoon reageert anders op het nieuws dat ik darmkanker h...
Meer lezen

Slagveld!

-
Afbeelding
De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf.  Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de tel...
Meer lezen