Slagveld!

De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf. 

Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de telefoon zei een alleraardigste dame dat ik toch langs moest komen op de spoedeisende hulp. Shit. Geen probleem joh. Ik hijs mijn ellendige lijf wel in de auto, lekker naar Breda, lekker wachten bij de spoedeisende hulp. De climax in deze ellendigheid; het is betaald parkeren bij de Spoedeisende Hulp in het Amphia in Breda. Je moet betalen om daar je auto neer te zetten. Ik kreeg er een extra graadje koorts van. 

Nadat ik om 23u s avonds helemaal was doorgelicht bleek ik een blaasontsteking te hebben en gelukkig mocht ik met antibiotica weer naar huis. Uiteindelijk zijn we maar twee uur weggeweest, maar leuk is anders. En hoe was jullie vrijdagavond?

Het resterende weekend zakte de koorts geleidelijk en zondagmiddag voelde ik me weer goed. Het is werkelijk ongelooflijk hoe veerkrachtig een lichaam is. En de geest ook. Want zo leuk vond ik het niet afgelopen vrijdag. Maar sindsdien heb ik toch alweer gelachen, genoten van leuke dingen en ouderwets geklaagd over het weer.