Krabbels van Abby

Het vergt nogal wat doorzettingsvermogen en geduld om specialisten in het ziekenhuis te spreken te krijgen. Ik denk dat Wim-Lex op deze prinsjesdag beter bereikbaar is dan mijn oncologe.  Ik vroeg haar medio vorige week om advies over mijn nabehandeling en kreeg het niet. Ik vroeg het nogmaals en daarop moest ik uiteindelijk drie dagen wachten om gisteren vroeg in de avond gebeld te worden. Ze had overlegd met collega's in het Amphia en in het Erasmus.  Een nabehandeling van twee chemokuren Capox levert weinig tot geen 'extra' genezing op, zo was het advies. Eventueel theoretisch ontsnapte kankercellen zullen hierop nauwelijks reageren, zo stelt de wetenschap. Dat is dan wel weer jammer, maar het gaat hier om hypothetische cellen. Kortom, misschien is er helemaal niks ontsnapt en is alles weg. Bovendien is het risico op (blijvende) bijwerkingen vele malen groter, voegde ze toe. Ik besloot vrijwel direct haar advies op te volgen. Hoera, geen chemotherapie meer in mijn lijf!!...

Zo! De operatie is achter de rug. En toen was ik ineens weer thuis.  Thuis gaat het goed! Nadat ik alle spullen weer op z'n plek had gelegd in de eerste week (van kinderkleren tot boeken, bestek en schoenen; werkelijk alles was gaan wandelen in huis...heel gek) en de discussies over opvoeding en huishouden waren gladgestreken in de tweede week, keerde een gewoon gezinsleven langzaam terug. En daarmee ook rust.  De overgang tussen overleven en weer gewoon leven bleek toch best groot. Doorbikkelen om te overleven kan ik wel. Met een doel voor ogen. Gaan en niet teveel nadenken. Eerst chemokuren, dan een operatie en klaar. Zo is het verdorie ook precies gegaan (nou vooruit met een kleine tuimel nèt voor de finishlijn).  Maar daarna. Dat had ik nog helemaal geen aandacht gegeven of over nagedacht.  Vorige week had ik een gesprek met mijn oncologe. Ze was verrast door mijn fitte verschijning. Het werd wederom een chaotisch en rommelig gesprek. Gelukkig namen we het gespre...