Witte sneakers!

Afgelopen week was er weinig te melden op kankergebied, want alles ging gewoon 'lekker'. Tobian was jarig, we hadden een kinderfeestje, er was volop waterplezier met de kids en we hadden een heerlijk rustig weekend. Ik zat weer op de racefiets, de range of motion van mijn rechterarm was weer volledig (na de operatie van de port-a-cath) dus ik kon al mijn yoga-oefeningen weer uitvoeren. Zo fijn.

Op deze mooie maandagochtend mag ik me weer melden bij het oncologisch dagcentrum voor mijn tweede kuur. Het is enorm zuur om je weer goed, fijn & gezond te voelen en vervolgens weer af te dalen naar ziekte en ellende. En daarbij niet zeker te weten welke ellende ik deze tweede kuurweek mag ontvangen. Weer koorts? Haaruitval? Hand- en voetgevoelloosheid? Misselijk? 

Het allerergste is bewust weten dat je last kan krijgen van bijwerkingen. Ziek worden an sich is niet zo erg, maar dit van te voren weten is enorm onplezierig. Het is een onheilspellende zware wolk die al daags tevoren boven je hangt en je beïnvloedt in alles wat je doet en voelt. 

Ik ben niet bijzonder bijgelovig, maar ik hou als mens wel van patronen en structuur. Dus gaan op deze dag een aantal vaste items mee naar het ziekenhuis. Mijn thermosfles thee, want drinken in belangrijk. Mijn nieuwe oudmodische 50+ gympen van Esprit. Deze heb ik gekocht net na mijn diagnose. Ik heb altijd een lichte aversie gehad tegen de gigantische trend om overal maar sneakers onder te dragen. En dan met name geheel in het wit. Wat dat betreft ben ik vreselijk ouderwets, ik draag het liefst fijne, schattige poezelige schoentjes, liefst met een hakje. Ik zei altijd: 'Ik wil nog niet dood gevonden worden in witte gympen'. Vandaar dat ik ze heb gekocht en ze nu altijd draag bij medische evenementen. Dan kan er niks misgaan, toch?! En uiteraard heb ik een sticker van de Phoenix in mijn medisch dossier geplakt. Want The phoenix rises from the ashes.