Kurk uit de fles!

-


Het vergt nogal wat doorzettingsvermogen en geduld om specialisten in het ziekenhuis te spreken te krijgen. Ik denk dat Wim-Lex op deze prinsjesdag beter bereikbaar is dan mijn oncologe. 

Ik vroeg haar medio vorige week om advies over mijn nabehandeling en kreeg het niet. Ik vroeg het nogmaals en daarop moest ik uiteindelijk drie dagen wachten om gisteren vroeg in de avond gebeld te worden. Ze had overlegd met collega's in het Amphia en in het Erasmus. 

Een nabehandeling van twee chemokuren Capox levert weinig tot geen 'extra' genezing op, zo was het advies. Eventueel theoretisch ontsnapte kankercellen zullen hierop nauwelijks reageren, zo stelt de wetenschap. Dat is dan wel weer jammer, maar het gaat hier om hypothetische cellen. Kortom, misschien is er helemaal niks ontsnapt en is alles weg. Bovendien is het risico op (blijvende) bijwerkingen vele malen groter, voegde ze toe.

Ik besloot vrijwel direct haar advies op te volgen. Hoera, geen chemotherapie meer in mijn lijf!! 

Belangrijker nog, mocht kanker ooit terugkeren in mijn lichaam, heeft dat niks te maken met het wel of niet geven van deze kuren. Dat was een heel essentiële zin voor me, die ga ik goed onthouden.

Er is een grote kans dat ik genezen ben. Als de ziekte na drie jaar niet terugkeert, ben ik zelfs helemaal genezen, meldde ze. Wat een heerlijk gesprek was het! Ik hoorde haar nog dingen zeggen als 'nog veel geluk met uw gezin' en 'hopelijk tot nooit meer ziens in mijn praktijk'. Heel onwerkelijk...

Dat was het dan! Klaar. Geen behandelingen meer. Door met leven!

Wat een fijne zinnen om op te schrijven! We hebben er gisteren een glaasje roze champagne op gedronken. Deze fles hadden we bewaard van onze bruiloft voor een speciaal moment. Na het telefoontje heb ik 'm meteen koud gezet. 

Proost op het leven!!! ❤️🍾🍾🍾🍾❤️





 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Twee weken thuis!

-
Afbeelding
Zo! De operatie is achter de rug. En toen was ik ineens weer thuis.  Thuis gaat het goed! Nadat ik alle spullen weer op z'n plek had gelegd in de eerste week (van kinderkleren tot boeken, bestek en schoenen; werkelijk alles was gaan wandelen in huis...heel gek) en de discussies over opvoeding en huishouden waren gladgestreken in de tweede week, keerde een gewoon gezinsleven langzaam terug. En daarmee ook rust.  De overgang tussen overleven en weer gewoon leven bleek toch best groot. Doorbikkelen om te overleven kan ik wel. Met een doel voor ogen. Gaan en niet teveel nadenken. Eerst chemokuren, dan een operatie en klaar. Zo is het verdorie ook precies gegaan (nou vooruit met een kleine tuimel nèt voor de finishlijn).  Maar daarna. Dat had ik nog helemaal geen aandacht gegeven of over nagedacht.  Vorige week had ik een gesprek met mijn oncologe. Ze was verrast door mijn fitte verschijning. Het werd wederom een chaotisch en rommelig gesprek. Gelukkig namen we het gespre...
Meer lezen

Twee werelden

-
Afbeelding
Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Ook in het gewone leven. Het werd woensdag na dinsdag, de zon kwam op, de kinderen werden iedere ochtend om 6:30 wakker, ik deed boodschappen en kookte en werkte tussendoor. In het kankerleven (oei da's een vervelend woord, die gebruik ik niet meer) waren er vervolgafspraken en verschillende 'coming outs'.  Op een gegeven moment moet je de omgeving toch vertellen wat er met je aan de hand is. Het resulteerde in een doodstille vrouwenvoetbal kleedkamer (wat uniek is kan ik je zeggen) en een volledige overstroming aan appjes van mede-studenten van de deeltijd opleiding docent Nederlands. Ik vind groepsapps fijn en handig, maar ben er nog steeds niet uit of dat een goede manier is om vervelend nieuws te verspreiden. Maar helaas kon het nu even niet anders. Ik neem mezelf wel voor om in de toekomst zoveel mogelijk persoonlijk of telefonisch te vertellen hoe het met me gaat.  Iedere persoon reageert anders op het nieuws dat ik darmkanker h...
Meer lezen

Slagveld!

-
Afbeelding
De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf.  Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de tel...
Meer lezen