Post van Thijs (op verzoek)

Hier zit ik dan. Naast mijn lieve Abby op de IC. Het voelt wat overdreven en erg 2023 om direct iets op internet te zetten als je koud 3 uur geleden van de operatie tafel komt. Maar als iets ervoor zorgt dat je met jezelf bezig bent, dan is het wel een blog schrijven, aldus Abby.  

Deze morgen was het spoed. Om 8.55 uur werd ik gebeld met beeld door Abby en de chirurg. Opereren kon niet langer wachten. "Hoe ver wonen jullie van het ziekenhuis?" Eén kwartiertje zei ik terwijl ik me al aan het aankleden was. Voor de deur van de buurman trok ik mijn sokken aan en vroeg of hij even op de kinderen kon passen totdat mijn zus kwam. 

Er moest met spoed geopereerd worden omdat de darm te verstopt zat en de pijnklachten verergerden. In de rij voor de operatiekamer gingen 2 keizersnedes voor (nieuw leven krijgt ook voorrang natuurlijk). De 3e keizersnede werd gelukkig door de chirurg tegengehouden, zodat Abby eindelijk om 12 uur geopereerd werd. Man man wat heeft ze het goed volgehouden. 

En dan... wachten... wachten... ijsberen en wachten. Om 5 voor 3 kwam de verpleegkundige vertellen dat Abby nog steeds niet geopereerd was ! Ik had haar toch echt naar binnen zien gaan. Om 4 voor 3 kwam dan toch haar chirurg in operatiekledij mij vertellen dat alles goed gegaan was. Ik was even verbouwereerd als gelukkig. 

De tumor is verwijderd. De aangedane lymfeklier ook. En het buikvlies was schoon. En ze heeft geen stoma. Deze zinnen heb ik 8 keer moeten herhalen op de uitslaapkamer van de IC. 

En hier zitten we dan samen. Op weg naar herstel. De eerste dagen zijn nog spannend. Ivm complicaties. We doen het rustig aan, stap voor stap.