Wisselvallig met een opklaring

 

Vanmiddag na lang wachten had ik een gesprek met mijn oncologe over de uitslag van mijn CT scan. 

Na het gesprek heb ik een half uur uit het autoraam gekeken en ik kon niets anders concluderen dat oncologische uitslagen net zo betrouwbaar zijn als het weerbericht; er zijn goede wetenschappelijke voorspellingen, maar je weet het pas als je het ziet. 

Er is goed nieuws! Mijn tumor is aan het slinken! Dat betekent dat de chemotherapie zijn werk goed doet. Dit was een prachtige opklarende mededeling op deze regenachtige dag.

Maar er waren ook een hoop onzekerheden; er kán een lymfeklier zijn aangetast met kankercellen; het is mogelijk dat de tumor in de buikwand is gegroeid; er is kans op neerslag in het zuidwesten. 

Vervolgens raakte het gesprek verstrikt in deze onzekere losse eindjes, waardoor het eigenlijk goede nieuws verdween als sneeuw voor de zon.

Een CT scan laat nu eenmaal niet alles zien. Niets is absoluut in de K- wereld. Doktoren kunnen simpelweg niet alles weten.

Mijn behandeling ziet er als volgt uit; er komen nog twee chemokuren (kuurtje 5 en 6), volgende week buigen bollebozen van het Erasmus zich over mijn scans en er volgt eventueel een kijkoperatie. Ze weten nu eenmaal niet precies waar de tumor zich bevindt en hoe hij (of zij) zich gedraagt. 

We verlieten de kamer dan ook uiterst wisselvallig. Hadden we nu wel goed nieuws gehoord? 

Ik weet van vele verhalen dat deze ziekte er één is van de lange adem en kronkelige paden, maar ik was toch overrompeld na dit gesprek. Ik had zo graag een duidelijke uitslag gehad met zekerheid voor de toekomst. Maar ja dat is net zo'n utopie als droog kamperen in Nederland! 

Maar hey,  tuurlijk gaat straks de zon weer schijnen. 

Die komt morgen gewoon weer op!