Maginotlinie

Jeetje wat een belangrijk orgaan, je maag. Om mijn maag te beschermen en dus misselijkheid tegen te gaan, hebben we (mijn casemanger en ik) afgelopen week de Maaggenotlinie opgetrokken. 

Dit is vrij vertaald vanuit de Maginotlinie, de Franse verdedigingslinie om Frankrijk te beschermen tegen een verrassingsaanval van Duitsland. Mijn verdedigingslinie stond al stevig met twee uitstekende medicijnen om 'mijn braakcentrum in mijn hersenen te blokkeren'. Om te voorkomen dat ze bij mij alsnog via de Ardennen binnendringen*, zijn er twee extra bunkers opgebouwd (lees: twee extra soorten medicatie). Voor een complete oorlogsvoering is dit fort nog uit te breiden met wietolie en heel veel gemberthee. Deze infanterie is geheel flexibel inzetbaar😊😊. 

Afgelopen weekend meldde ik me bij een wandel/hardloop clubje. Het was een cluppie dames waar je eigenlijk niet bij wil horen. Deze dames kennen elkaar van de LoveLife Run; een sportevenement in Breda voor 'een wereld waarin meer mensen beter leven met en na kanker'. 

Ook al kende ik bijna niemand, ik vond het fijn aanwezig te zijn. Gewoon erbij te zijn. Erover praten of niet, dat maakte niks uit. Ik was wel de hele tijd met mijn hele (bewust)zijn bezig met het feit dat ik ziek ben. Ik kon dat die ochtend goed voelen en aandacht geven. Bewuste aandacht geven. En dat is belangrijk. Dat is echt heel belangrijk. Het is veel efficiënter dan je verhaal afsteken tegen iemand die vraagt hoe het met je gaat. Dan haal je dat niveau nooit. Dan verpak je emoties toch net wat meer met andere woordkeuzes of een grapje. Nu was ik er. Nu was ik ziek. Deze ochtend had ik kanker. En dat was OK. Het was confronterend en erg pijnlijk. Maar OK. Ik wilde ook helemaal niet weg! Ik bleef zo'n beetje heel ongemakkelijk hangen bij de laatste dame waarvan ik haar naam nog steeds niet weet! 

Momenteel heb ik mijn derde kuur alweer achter de rug. Op zich kom ik de dagen prima door. Ik ben wel wat slapjes en moe. Ik voel de gifstoffen letterlijk door mijn lijf stromen, waardoor ik goed merk dat mijn lichaam energie nodig heeft om dit af te breken en te 'verwerken'. Het moe zijn vind ik dan ook niet erg, ik doe het gewoon rustig aan. Op 24 juli heb ik mijn CT scan, dan gaan ze bekijken in hoeverre mijn tumor is geslonken en/of hoeveel kankercellen er zijn geëlimineerd. Erg spannend, maar ik heb goede hoop! 💪🏻💪🏻


* Na de 1e wereldoorlog besloot de Franse minister van oorlog Dhr. Maginot duizenden kilometers grens tussen Frankrijk en Duitsland te verstevigen en te verdedigen. Bij de grens met de Belgische Ardennen had hij echter rustig aan gedaan (weinig beton, oude reservisten opgesteld), immers het heuvelachtige en ruwe landschap zou ongeschikt zijn voor tanks, deze route zouden de Duitsers zeker niet nemen om Frankrijk binnen te vallen. Uiteindelijk viel Duitsland bij aanvang van de 2e wereldoorlog Frankrijk binnen via...de Belgische Ardennen. Ze vochten drie lange dagen (bij Sedan) en halverwege juni 1940 was Frankrijk grotendeels bezet. Er staan tegenwoordig nog veel bunkers/pantserkoepels bijvoorbeeld in de Vogezen zoals op de foto. Zeker een bezoekje waard!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Twee weken thuis!

Twee werelden

Slagveld!