Bijna vakantie!

-

 


Vandaag liep ik terug van school met een stille Tobian. Twee buurtkindjes stepten mee en die waren ook verrassend stil. De laatste loodjes van het schooljaar is enorm goed merkbaar. De kinderen zijn toe aan vakantie (evenals de ouders)! 

Onze vakantie ziet er dit jaar iets anders uit. We kamperen in de buurt met de caravan van mijn vader (pa bedankt!). Vanuit daar kan ik op en neer naar het ziekenhuis en als ik me niet goed voel, ga ik gewoon thuis slapen! 

Begin vorige week zat ik positief in mijn derde kuur. Ik had een uitstekend medicijnenoffensief en kwam de week goed door. Ik keek uit naar het weekend (dag 6 & 7 van de kuur). Dat waren namelijk de dagen dat ik normaal gesproken langzaam opknapte. Dan zat ik weer beter in mijn vel en kreeg ik meer energie. Het gebeurde maar niet. Niet op zaterdag, niet op zondag en ook niet de afgelopen twee dagen van mijn zogeheten herstelweek. Mijn goede week is zomaar van me afgepakt. Het is niet eerlijk. Het betekent dat ik minder goed herstel. Ik ben in energie aan het afschalen. Misschien ben ik vorige week wel te hard van stapel gelopen en is er bij chemokuren een minimum aantal lig- of rusturen vereist wat leidt naar herstel.

Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet. Algehele malaise en moeheid doen ook geen pijn en ik kom de dag redelijk door. Alleen...aanstaande maandag wacht alweer de volgende kuur! 😳  Ik ben zo bang dat die inslaat als een sloopkogel in een reeds half ingestort vervallen pand (lees: mijn lijf). 

Maar goed, niet op de zaken vooruit lopen. De week is nog lang! Correctie; ik hoop dat voor mij de week nog lang is en ik hoop voor alle basisschoolkindjes (+ ouders) dat de week voorbij vliegt! 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Twee weken thuis!

-
Afbeelding
Zo! De operatie is achter de rug. En toen was ik ineens weer thuis.  Thuis gaat het goed! Nadat ik alle spullen weer op z'n plek had gelegd in de eerste week (van kinderkleren tot boeken, bestek en schoenen; werkelijk alles was gaan wandelen in huis...heel gek) en de discussies over opvoeding en huishouden waren gladgestreken in de tweede week, keerde een gewoon gezinsleven langzaam terug. En daarmee ook rust.  De overgang tussen overleven en weer gewoon leven bleek toch best groot. Doorbikkelen om te overleven kan ik wel. Met een doel voor ogen. Gaan en niet teveel nadenken. Eerst chemokuren, dan een operatie en klaar. Zo is het verdorie ook precies gegaan (nou vooruit met een kleine tuimel nèt voor de finishlijn).  Maar daarna. Dat had ik nog helemaal geen aandacht gegeven of over nagedacht.  Vorige week had ik een gesprek met mijn oncologe. Ze was verrast door mijn fitte verschijning. Het werd wederom een chaotisch en rommelig gesprek. Gelukkig namen we het gespre...
Meer lezen

Twee werelden

-
Afbeelding
Afgelopen week is er weer veel gebeurd. Ook in het gewone leven. Het werd woensdag na dinsdag, de zon kwam op, de kinderen werden iedere ochtend om 6:30 wakker, ik deed boodschappen en kookte en werkte tussendoor. In het kankerleven (oei da's een vervelend woord, die gebruik ik niet meer) waren er vervolgafspraken en verschillende 'coming outs'.  Op een gegeven moment moet je de omgeving toch vertellen wat er met je aan de hand is. Het resulteerde in een doodstille vrouwenvoetbal kleedkamer (wat uniek is kan ik je zeggen) en een volledige overstroming aan appjes van mede-studenten van de deeltijd opleiding docent Nederlands. Ik vind groepsapps fijn en handig, maar ben er nog steeds niet uit of dat een goede manier is om vervelend nieuws te verspreiden. Maar helaas kon het nu even niet anders. Ik neem mezelf wel voor om in de toekomst zoveel mogelijk persoonlijk of telefonisch te vertellen hoe het met me gaat.  Iedere persoon reageert anders op het nieuws dat ik darmkanker h...
Meer lezen

Slagveld!

-
Afbeelding
De eerste werkweek van juni was op zijn einde en alles ging ´zijn gangetje´. Nou ja bijna alles dan, ik heb nog steeds wel kanker. Afgelopen vrijdagavond kwamen ineens de strijdtroepen langs. Mijn lichaam had bedacht de vreemde chemische troep te gaan bevechten met een groot leger. Iedereen moest paraat staan, alle eenheden aanrukken. Dus elke vezel, spier, cel in mijn lijf ging aan het werk, naar het slagveld. Ik kon niet meer op of neer, alles deed pijn en ik had koorts als een malle. Dit is een hele normale lichamelijke reactie; koorts is een uitstekend natuurlijk verdedigingsmechanisme van het lijf.  Ik lag dus lekker met drie dekens te rillen en koortsig te zijn op vrijdagavond terwijl het buiten dertig graden was. Thijs kwam toch maar even checken hoe het was. 39.4 graden. We bekeken de informatie van het ziekenhuis en bij hoge koorts moet je direct bellen. Koorts kan de oorzaak zijn van een infectie en infecties kan je niet verslaan als je geen afweersysteem hebt. Aan de tel...
Meer lezen